ناگهانی همیشه نارنجی

حتی هنوز چشم تو را آه می کشم

روحی پرازهوای تو همراه می کشم

 آویزهای  سرخ  نگاه تو را _ عزیز

گه گاه می شمارم و گه گاه می کشم

در سایه ی نکوهش افسانه ی گناه

نقش تو بین پنجره و ماه می کشم

 دارم برای آیه ی زیبایی ات هنوز

برسینه ی نیایش ام " الله " می کشم

باور نمی کنم که تلاقی نمی کنیم

درنقطه ای که آخر این راه می کشم

از لب گرم تو امروز "بیا "دورتر است

وکسی نیست بپرسد که چرا دورتر است

بوی نمناک ترین فاصله را می آری

مثل حسی که ازاین حال و هوا دورتر است

در تمامی زوایای نگاهم ـ همه جا

انتظاری است که از ثانیه ها دورتر است

بین ادراک من و آینه  انگار کسی است

یک نفرهست که از چشم خدا دورتر است

من به گرمایش احساس خود ایمان دارم

گرچه دنیای من از ذهن شما دورتر است

^{شب می رود و روی تو جا می ماند}

^{عطرتو در آغوش فضا می ماند}

^{ترید نکن گرچه صدامی میرد}

^{یک واکنش از موج صدا می ماند}

^{بین من و ما فاصله تا یک نفس است}

^{حرفی بزن این درد چرا می ماند}

^{لبریز امیدیم همین ها کافی است}

^{از عشق همین حال و هوا می ماند}

^{این واژه عجب حال نسوزی دارد}

^{درشعله هنوزم سرپا می سوزد}

^{در زمزم حس تو وضو باید ساخت}

^{از سعی تو یک کوه صفا می ماند}

^*****

^{ای کاش هوایی که شدم برگردی}

^{شعری /غزلی فاصله را....}

                           ^بردارد...........

            برایت بار دیگر در خودم تکرار خواهم شد 

          وهرشب برسکوت خانه ات آوارخواهم شد 

          نگو دروازه های آرزو را کینه ها بستند

          که امشب سخت کوش صحنه ی دیدارخواهم شد

           نشد هرگز خودم باشم،اگر چه با خودم بودم

          ولی می دانم آخر می شود،یک بارخواهم شد

          برای از تو گفتن عاشقی دیوانه می خواهم

          وگرنه باز هم هم صحبت انکار خواهم شد

           هنوزم با منی اما تکاپوی سفر داری

          من از تسلیم بیزارم،نگو وادار خواهم شد

              دیگر برای از تو نگفتن مجال نیست

             وقتی نمانده ،فرصت خواب و خیال نیست

             تا این فضا،فضای پر از بی نهایت است

             دیگر حدیث روی و زنخدان و خال نیست

             باید شروع شد... که سفر لحظه ی شروع

             آغاز می شود ،سخن از ماه و سال نیست

             ...  آخر به جاده زد تب رفتن گرفته بود

             مردی که گفت آینه هاتان زلال نیست

             می گفت مرد ساده خدا رنگ آرزو ست

             چیزی برای باور مردم محال نیست

         سفر شروع تازه ی هزار اتفاق بود

         اگرچه بین ما شروع فاصله نفاق بود

         عبور عاصی دو پای خسته را نگاه کن

         ببین که پا به پای مان چقدر اشتیاق بود

         تو از ترانه گفتی و من از چکامه و غزل

         همیشه حرف مان یکی و لحن مان فراق بود

         لبالب از بهانه های حس گرفته می شوم

         بهانه ای که در فضای بسته ی اتاق بود

         چقدر پا به پای جاده تا خودم دویده ام

         چقدر بین جاده با رسیدن افتراق بود

         فرشته ای و هفت آسمان سبز می کشی

         پرنده ام ، پرنده ای که فکر احتراق بود

داس در دستان آتش داشتيد

خرمنی از سوختن انباشتيد

روح تيپاخورده‌ی ابليس را

روح‌بخش زندگی انگاشتيد

جای گل، جای صداقت،‌ جای سرو

در زمين‌هاتان مترسك كاشتيد

گندم از گندم نروئيد و شما

اشك پاشيديد و خون برداشتيد

دست روی دست تا پايان عمر

قسمت خود را همين پنداشتيد